Nieuwsbrief Inspirations 6
Sjamaanse reis naar Bali (februari-maart 2008)
Afsluiting van het
sabbatical van roelien
Hieronder vind je leuke foto’s en boeiende info over
Bali die je niet uit een reisgids kunt halen.
Van de vele belevenissen kan ik er jammer genoeg maar
een paar met je delen. Want dit is geen boek. Zo
mediteerde ik in retraitecentrum Nirarta, verbleef in
het Agung Rai kunst- en cultuurcentrum in Ubud, maakte
dolfijnentochten vanaf de Lovinakust en onderging het
jaarlijkse ritueel in de Besakihtempel op de grote
vulkaan de Gunung Agung. Onderaan vind je een lijst met
adressen en tips voor als je zelf een keer naar Bali
gaat.
Bezoek aan meditatiecentrum Nirarta
Na de lange reis uit Nederland werd ik opgehaald
door de mensen van het Nirarta retraiteoord. Na
anderhalf uur hebben we alle toeristische oorden achter
ons gelaten en rijden we de heuvels in om langs steeds
smallere weggetjes en kleinere dorpjes bij het Nirarta
centrum aan te komen. Het ligt midden in de natte
rijstvelden op een helling. Ik krijg een
benedenverdieping van een stenen huisje met rieten
puntdak.
De volgende ochtend
Buiten zijn nu de nachtelijke kikkers, krekels en
gekko’s opgehouden met hun concert en beginnen de
vogeltjes hun belletjesroep te laten horen. Eén of
andere waterbuffel kreunt OHM in een schuurtje. De gekko
boven mijn hoofd zegt nu “gekko, gekko” en is zeer
verliefd op een andere gekko, ze doen een rondedansje
geplakt tegen het plafond. Ik zet de gekko’s op een
tekening en het zal later een schilderij worden,
“gekko’s in love”! In de meditatiezaal kijk ik rond. Het
is een grote 8-hoekige ruimte met een prachtig rieten
puntdak. Wat bouwen ze hier mooi! De balken structureren
luchtig en versierd. Alles in harmonie, vorm, structuur
en versiering, in een heilige orde gebouwd.
We gaan samen met de cursisten
en lokale mensen - 10 jongemannen die hier werken -
ochtendoefeningen doen. Peter, de Engelse eigenaar die
met zijn Balinese vrouw Dayu het centrum begeleidt zit
de stille meditatie voor. Alle medewerkers; kok,
tuinman, chauffeur etc. doen mee aan yoga, meditatie en
groepsleven. Heel bijzonder en typerend voor de fijne
instelling van de mensen hier. Zo worden de dorpsjongens
opgeleid, leren Engels en krijgen scholing om
zelfstandig later een eigen beroep of positie te gaan
zoeken. Samen met de Amerikaanse leraren David en Carla
ga ik zitten. Ik hoor een prachtig ruisen. Vlakbij
kabbelen kleine beekjes door de rijstvelden. Uit de
diepe vallei stijgt een geweldig ruisen op van de
bergrivier die het regenwater van de vele slagregens
afvoert. Het is nog steeds regentijd ook al zou deze nu
bijna afgelopen moeten zijn. Dat betekent 4 tot 5 uur
slagregens per dag. Heel wat meer dan ik verwacht had.
Maar nu schijnt de warme zon op mijn rug en open ik mij
voor de energie van dit mooie groene eiland. Wat een
heerlijke stilte…..
Opeens schrik ik van een hevig geschreeuw, op zo’n 30
meter afstand van de meditatiezaal lopen mannen rond om
de vogels van het rijpe rijstveld te verjagen. Dit zal
voor mij en de cursusgroep waar ik aan deelneem de
komende week een grote uitdaging zijn. Je komt voor de
stilte en de hele dag slaan er mensen op metaal en
schreeuwen als levende vogelverschrikkers. Ze moeten zo
hard werken in de hete zon. Toch lukt het mij om mij
door het ruisen van de rivier te laten meenemen.
De plek heet Nirarta naar een wijze Hindu Guru die in
Indonesië rondtrok en het hindoeïsme combineerde met
het Sjamanistische geloof dat er al was en het
Boeddhisme. Boeiend dat tolerantie de basis was. Nog
steeds is dit de Balinese levenshouding, die ze hier ´unfolding´
noemen, openvouwen, plooibaarheid – met de stroom van de
intuïtie meegaan en leven in verbinding.
We leren in deze 'beyond empathy' -cursus ook over de
Balinese samenleving. Het blijkt in te houden dat wij
vooral de hindoerituelen leren, wat veelal het brengen
van offers inhoudt.
’s Avonds leren wij van de fijngevoelige eigenaresse
Dayu om offers te brengen. Bij volle maan dragen wij de
mooi versierde offers van bloemen, rijst en wierook in
palmblad-mandjes naar de ‘huistempel’. Dit is een
speciale ommuurde tuin met een aantal overdekte altaren.
Een heerlijk plekje. Overal op de paden – ook voor mijn
hut/huisje – liggen extra offers voor de elementen
water, aarde, water, vuur en lucht. Je moet goed
uitkijken waar je loopt. De witte huishond Rocky eet
vervolgens de hapjes van de offers, maar dat hoort er
gewoon bij.
Jammer genoeg valt de cursus mij verder erg tegen, niet
genoeg diepgang en als Peter les geeft erg droog. Maar
ik kom op mijn eigen wijze toch dichter bij de Bali
Spirit. Ik ga veel tekenen en daar ontstaat later een
hele nieuwe reeks schilderijen uit. De Bali Serie. Je
kunt ze binnenkort op mijn website zien bij ‘Kunstwerken’.
Update d.d. 10 oktober. Inmiddels zijn de kunstwerken te
bewonderen. klik
hier om ernaar toe te gaan.
Bali Sterlings |
Gekko’s in Love |
Dolfijnen Masker |
Meditatie met donder en bliksem
Als het onweert onweert het goed. Dat leer ik de 2e
dag al. Door de klimaatsveranderingen is de moesson, de
regentijd, nog erg hevig en doen de donderslagen alles
schudden. Ik hou van het onweer, want de indianen hebben
mij al lang geleden geleerd wat een prachtige kracht
het is. Zij konden op de prairie staan juichen als de
bliksem naar beneden sloeg en riepen dan: 'Father Sky
makes love with Mother Earth !!!!!' Daar wordt je blij
van.
Nu zit ik in de avondmeditatie en verbind mij weer met
het prachtige ruisen van het water. Het is een heerlijk
gevoel en langzaam los ik op in dit geluid. Mijn huid
verdwijnt en mijn bewustzijn voelt ruim en groot als een
transparant veld in deze grote groene vallei. Heerlijk
is het om zo vrij te zijn. Los van alles te weten dat ik
naast mens- ook zielenverbinding kan zijn. Hier heb ik
zo naar verlangd. Naar deze ruimte. Het rommelt in de
verte en dit draagt bij tot de diepte van het landschap.
Plotseling uit het niets slaat de bliksem in naast de
meditatieruimte met een ongelooflijk harde donderklap.
De ramen rinkelen en tot mijn grote verbazing schrik ik
niet. Wie is het die dit waarneemt in de leegte? Ben ik
zo transparant dat ik er niet van schrik? Want zoals het
voelde is mijn ‘ik’ niet thuis, maar ben ik
één-met-het-Al. Ik heb dit nog nooit meegemaakt en
misschien is dit wel het belangrijkste van de hele reis.
Ontmoeting met een uitzonderlijke man, mr. Agung Rai
De tweede week gaan we met de groep naar de
culturele hoofdstad Ubud. Daar worden we ontvangen bij
mensen thuis. Adji is een echte gentleman, gepensioneerd
hoofd van een school. Zijn vrouw Ibu zal ons verwennen
met een heerlijke maaltijd en gaat ons voor in de
huistempel. Zij hebben eenvoudige logies waar
verschillende cursisten verblijven. Ik kies er voor om
in het Agung Rai centrum te gaan logeren omdat je daar
kunt schilderen en ’s avonds in het theater de dansen
kunt zien. Het is een prachtig kunstmuseum, gelegen in
grote tuinen met lotusvijvers en een heerlijk zwembad.
Echt een plek om bij te komen. De directeur, mister
Agung Rai, wordt algauw een goede vriend. Hij neemt mij
’s ochtends om 6.00 uur mee op tochten die hij ‘The
Golden Hour’ noemt. Samen bezoeken we dan tempels en
verborgen krachtplaatsen als de eerste zonnestralen door
de bomen schijnen.
Agung Rai is een bijzondere man die vijftig jaar geleden
als zwerfjongen vanuit zijn dorpje 20 kilometer naar de
kust liep met kunstwerkjes van de dorpelingen. Hij
verkocht ze aan de eerste toeristen voor een dollar per
stuk. Later huurde hij daar een schuurtje en begon de
eerste kunstgalerie. Nu gebruikt hij de opbrengst van
zijn hotel resort om o.a. kansarme kinderen te steunen
zodat zij dans-, muziek- en schildercursussen kunnen
volgen. Op zondagmorgen kun je de danslessen van deze
kinderen zien in een grote museumhal. Ook steunt hij
allerlei culturele activiteiten en heeft het mooiste
museum van Bali. In Nederland kocht hij ook Nederlandse
kunst voor zijn museum. Maar hij heeft er ook voor
gezorgd dat niet alle antieke Balinese kunst naar het
buitenland is verdwenen. Voor kunstenaars is dit echt
een inspiratieplek. Ik voelde mij als kunstenaar door
hem gesupport en heb meegedaan aan de schilderklas en
veel inspiratie voor mijn schilderijen mee naar huis
genomen.
The Golden Hour excursies met mr. Agung Rai, info bij:
www.armaresort.com
Purificatieceremonie met zeewater voor het nieuwe
Balinese jaar
Samen met Adji Ariati en onze gids, de Engelse
leraar Nyoman, gaan we deelnemen aan een
zuiveringsceremonie. Samen met rijen pelgrims rijden we
vanuit Ubud door de rijstvelden naar de zee. Het is een
drukte van belang. Politieagenten regelen het verkeer en
dan gaan we te voet verder langs kleine wegen.
Op het strand slaan woeste golven op de kust. Hier ga je
niet even zwemmen maar maak je voorzichtig je voeten nat
en reinig je je hoofd met zeewater. Dit zijn allemaal
voorbereidingen voor het nieuwe jaar, net als de grote
monsterpoppen van 10 meter hoog die op elke straathoek
in aanbouw zijn. Zij zullen in processie rondgedragen en
verbrand worden. Dit om het kwaad van het hele jaar los
te laten. Het doet me denken aan de stropoppen van de
Kelten in Europa.
Het is heerlijk dat de zeewind koelte brengt. De
algemene temperatuur is vaak 35 graden en door de hoge
vochtigheid en de vele regens vind ik dat best zwaar.
Ik geniet van de prachtige taferelen. We zijn de enige
blanke groep tussen de pelgrims en het is een unieke
ervaring zo’n gastvrijheid van al die mooie Balinese
mensen.
onze gidsen
In Ubud is natuurlijk heel veel te zien. Zo is er een
museum met een kunstcollectie van een Nederlander, Arie
Smit, die zijn hele leven in Bali woonde. Prachtige
expressionistische schilderijen en zeker de moeite
waard. Een beroemde maskermaker heeft een galerie met
honderden maskers. Ik liet mij inspireren om zelf een
schilderij te maken met mijn eigen ontwerp van een
masker met dolfijnen. Hoogtepunt was de
dansvoorstelling ‘de Kecak Dance’ waar 300 mannen ’s
avonds in een staccato-ritme klanken maken en als één
levend organisme bewegen. Zeker tranceverwekkend en van
een grote kracht. Lief en klein was het wajangtheatertje
bij Kerta, op Monkey Forest Road. Een schimmenspel met
bamboepoppen en een betoverende sfeer.
Het is zeker de moeite waard om naar de Monkey Forest te
gaan. Een mysterieus bos met riviertje, oude bomen en
tempel. Als je om 10.00 uur komt worden de apen gevoerd
en heb je geen last van ze. Hieronder zie je de sfeer op
de 2 foto’s.
Communicatie met dolfijnen op een spiegelende zee
Vanuit Ubud is het gemakkelijk om vervoer te krijgen
naar de noordkust, naar Lovina.
De tocht duurt wel een uur of 5 en het is fijn om
halverwege te stoppen bij het Bratan meer bij
Candikuning. Je zit daar op 1500 meter hoogte, het is er
heerlijk koel, er zijn mooie watertempels en een goed
restaurant. Bij de Boeddhistische Stoepa in het park aan
het meer, hangt een sterke spirituele sfeer. Daar is het
goed mediteren. De botanische tuinen die daar vlakbij
in de bergen liggen zijn heel rustig. Je kunt er uren
door het parklandschap zwerven. Je kunt daar ook
logeren.
Lovina bestaat eigenlijk uit een rij kustdorpen op de
noordkust van Bali. Het is er rustiger en alternatiever
dan in het toeristengebied bij het vliegveld waar de
meeste toeristen verblijven. In het dorpje Kalibukbuk
merk je direct de gezellige alternatieve en relaxte
sfeer, de prijzen zijn er lager, de mensen behulpzaam.
Lovina is bekend om zijn zwarte stranden waar de vissers
hun kano’s op het strand trekken en je goedkope
dolfijnentrips kunt maken. Zo kun je vanuit
gemotoriseerde kano’s van dichtbij de dolfijnen zien.
Aan de rand van dit dorpje heeft een Nederlander die
getrouwd is met een Balinese een leuk rustig hotel dat
bestaat uit een rijtje huisjes aan een zwembad. Door de
rijstvelden loop je over een dijkje zo naar het strand.
Dat is geen badstrand. De mensen wonen er in hutten met
rommelige achtertuinen. De koeien staan er in hun
stalletjes te genieten van de zeewind en de vissers
leggen er hun mooie kano’s neer.
Het is heerlijk wandelen langs de zee als je de weg een
beetje weet en hier en daar achter de huisjes
langsloopt. Op het strand wordt je nogal eens een
dolfijnentrip aangeboden. De meeste vissers hebben
echter de gewoonte om in grote groepen met hun
gemotoriseerde kano’s achter de dolfijnen aan te jagen
alsof het domme vissen zijn. Dit doet pijn aan je hart
als je weet hoe gevoelig en intelligent deze bijzondere
zeewezens zijn. Ze worden dan ook regelmatig verstoord.
Informeer daarom goed en stel je afspraken duidelijk van
tevoren. Misschien kun je het beste met de schippers
meegaan die ik onder dit artikel aanraad.
Ik heb 4 keer de dolfijnen van dichtbij gezien. Soms om
7 uur ’s ochtends, soms in de namiddag een paar
kilometer uit de kust.
Ontmoeting met de dolfijnen
Vanuit de kano is het nog donker op het water. De
zon werpt al rozeoranje licht tegen de wolken. De zee
is spiegelglad als parelmoer. Wat een moment om uit te
varen naar de dolfijnenfamilies. De kano heeft twee
zijvleugels om deze grote uitgeholde boomstam stabiel
op het water te houden. Ze lijkt daardoor op een grote
waterspin. Ik ben de enige aan boord en de schipper
stuurt op de achtersteven. De moesson is nu wat minder,
gelukkig. Het is ook al eind maart. Langzaam zie ik de
zon opkomen en kijk overal om mij heen of ik de
dolfijnen al zie springen. Dan zien we in de verte al
meer kano’s bij elkaar, want de wilde dolfijnen zijn dé
attractie van deze kust. Als we dichterbij komen zie ik
er een paar springen.
Tot mijn spijt varen de vissers maar kriskras door de
dolfijngroepen. Ze beseffen niet wat ze doen. Ik leg het
uit aan de schipper van mijn boot ‘dolphin dreaming’, zo
heet één van mijn kunstwerken. Gelukkig gaan alle
toeristen op een gegeven moment terug naar hun ontbijt.
Wij blijven dobberen en op mijn verzoek is de motor uit.
Langzaam komen de dolfijnen dichterbij. Je hoort het
geluid van de lucht die ze uitblazen door het spuitgat
boven op hun hoofd. Om de vijf minuten komen ze boven in
een vloeiende beweging met wel tien naast elkaar.
Nu beginnen ze onder de boot door te duiken en als ik
mij afstem voel ik hun heerlijke blije energie. Ze
zingen in mijn hoofd. Ik ben maar een paar meter bij ze
vandaan maar het is net of ik één van hen ben en we
zwemmen samen. Zij nemen mij op in hun groep en in hun
bewustzijn. Lang blijven de dolfijnen in de buurt. De
schipper laat mij in mijn meditatie en is gelukkig met
zichzelf. Daar ben ik erg dankbaar voor, want nu kan ik
mij helemaal met de dolfijnen en met de dolfijnenenergie
verbinden. Dat is een ander trillingsgetal dan wij als
mensen hebben. Het is aan de ene kant lichter en voelt
veel blijer en ruimer, aan de andere kant heel betrokken
en met een diepe liefdeskracht die ze voor elkaar en de
groep voelen. Je gaat meetrillen in hun energieveld. Dat
is wat dolfijnen met ons doen. Een soort Verlichting
brengen waardoor je hart en je kruin opengaan. Zij
hebben van hun kruin een plek gemaakt waar door zij
ademhalen. Stel je voor dat wij dat door onze kruin
zouden doen. Misschien zou er dan ook een veel lichtere
energie naar binnen komen. Als ik de boodschap uitzend
dat ik afscheid wil nemen en ga vertrekken, komen er
drie dolfijnen binnen de zijvleugel van de outrigger
kano, tot vlak bij mijn hand. Zij nemen echt afscheid en
ik voel het door me heen stromen. Dan, als we beginnen
te varen, springen er twee dolfijnen vlak achter de boot
in een sierlijke boog uit het water. Wat een cadeau !
Volle maansrituelen in de Besakih tempel
Als afsluiting van mijn Balireis keer ik terug naar
Nirarta. Eerst maak ik een excursie naar de watertempels
van Tirtagangga, de heiligste bronnen van Bali.
Prachtige sfeer, heerlijke tuin. Je kunt er zwemmen in
het heilige water, er is een panoramarestaurant en
voldoende logies. Van Tirtagangga kun je ook naar de
Besakih tempel.
Maar ik maak vanuit Nirarta in de vollemaansweek een
pelgrimstocht naar de vulkaan, omdat ik dan een goede
gids met vervoer heb. Daar gaan we de jaarlijkse
inzegeningen ontvangen in het allergrootste Hindoe
tempelcomplex van het eiland.
Iedereen op Bali die dit kan, maakt in deze
vollemaansweek een pelgrimstocht naar de Besakih tempel.
Dit tempelcomplex ligt op duizend meter hoogte op de
flank van de Gunung Agung vulkaan.
Samen met de gids van Nirarta ga ik op weg. Hij draagt
de Balinese feestkledij, de witte doek om het hoofd
gevouwen, witte blouse met lange mouwen en gekleurde
sarong, de paarsblauwe doek tot over de voeten. Zelf
draag ik de voorgeschreven blouse met lange mouwen over
mijn groene zijden sarong heen met daar over heen een
sahs, een soort ceintuur van een brede soort stof. Ik
weet al dat toeristen niet bij de rituelen mogen zijn,
maar doordat ik deze maand de gebeden, de gebaren met de
offergaven en de hele tempelprocedure geleerd heb, is de
kans groot dat ik met hem mee de berg op mag.
Eerst gaan wij offers kopen in het dorp, offers van
mandjes vol met bloemen en kunstig gevlochten
bananenbladeren, gevuld met rijst en andere gaven.
Geleidelijk stijgen wij op onze tocht over slingerende
bergwegen door natte bamboewouden en eindeloze
rijstvelden die als golvende groenen linten langs de
bergen liggen. Zwarte wolkbanken met bliksemschichten
hangen als een dak boven de tempelgebouwen en de
vulkaan is gehuld in dichte mist.
Na een flinke discussie kom ik door de controle heen. We
beklimmen grote trappen versierd met waaiende wimpels en
honderden gele parasols die boven vele godenbeelden
staan. We zijn nu deel van een eindeloze rij pelgrims,
allen in het wit gekleed, die fruit- en bloemenoffers
omhoog dragen. De zwarte trappen en de zwarte wolken met
de witte pelgrims vormen een surrealistisch schilderij.
In het hart van de tempel
We zijn klein, te midden van de vele zwarte
tempeltorens die lijken op Japanse pagodes. Eén lijkt
dwars doormidden gespleten en door die opening betreden
wij een groot tempelplein. Het voelt alsof wij door een
draak worden opgegeten en naar binnen worden getrokken
naar het ritueel.
Samen met vijfhonderd andere pelgrims knielen wij op de
stenen, begeleid door priesters die hevig zingen en
bidden door grote luidsprekers. Ze besprenkelen ons met
wijwater. Met grote devotie offert iedereen bloemen
tussen gevouwen handen, voor het voorhoofd, dan naar de
hemel, dan buigend naar de aarde. Eerst voor je familie
en je eigen leven, dan voor Bali en het dorp waar je
woont en daarna roepen de priesters op tot één groot
gebed voor het universum, voor de goden en godinnen en
voor de grote vulkaan de Gunung Agung. Ik voel deze oude
krachtplek sidderen.
Hoeveel mensen hebben hier al gebeden? Het krachtveld
dat hier opgeroepen wordt ligt verbonden met de vurige
wortels van deze vulkaan en stijgt door mij heen, van
mijn buik naar mijn hart, naar een grote verwijding van
mijn geest die opstijgt, samen met de zielsenergie van
dit volk. Niet voor niets is overal de heilige Garuda
afgebeeld. De adelaar die ons meetrekt naar andere
dimensies.
Als ik mijn ogen opendoe hangen dreigende onweerswolken
boven onze hoofden, zij raken de torens van de tempels.
In dit hevige regenseizoen kan het elk moment
losbarsten met woeste kracht. De priesters houden de
regen nog even tegen. Enkele dikke druppels vallen hier
en daar neer.
Op het moment dat het lange ritueel eindigt barst het
los. We kunnen nog net de paraplus omhoog doen en ons
achter een muur verschuilen vlak naast een groep
halfnaakte dansers.
Eén danser wordt gekroond met een groot godenmasker in
rood met goud, met een enorme bos gouden haren als een
leeuwentooi. Op het moment dat hij het heilige masker op
krijgt zie ik hem in trance raken. Hij begint te shaken,
zijn stem wordt hoog en zingend. Hij stuift het plein
op, mensen deinzen aan de kant en daar stroomt de god
door hem heen. Een ‘heidens’ kabaal van het
gamelanorkest met bellen en koper- en
bamboeslaginstrumenten begeleidt zijn wilde dans. Regen
en onweer deert hem niet.
Een onvergetelijke sfeer waar ik ’s nachts intense
dromen van krijg. Tot mijn verbazing houden deze dromen
niet op als ik weer terug ben in Nederland. Nog weken
kom ik ’s nachts weer uit in die zwarte Besakihtempel op
de vulkaan. Het voelt niet negatief maar toch voel ik
mij in dat krachtveld gevangen.
Pas nadat ik in dialoog ben gegaan met de gidsen,
begrijp ik wat er gebeurde. Ik heb het sterkste Balinese
jaarritueel meegemaakt, waar iedereen intens bidt voor
bescherming en verbinding met de goden van die
krachtplek. Ik ben van een ander land, van een andere
cultuur en heb mij daar totaal aan over gegeven. Nu zit
ik nog met een sterke magische draad vast aan die
rituelen. Ze werken dus heel sterk!! Alle hindoes op
Bali dragen deze sterk opgebouwde magische energie een
jaar met zich mee.
Pas nadat ik dit in een eigen ritueel heb losgemaakt met
hulp van de gidsen en alles wat mij heilig is, word ik
bevrijd van deze (ver)bindende dromen.
Een belangrijke les
Het Balinese sjamanisme, die Stille Kracht van
Indonesië, bleef na mijn reis dus nog doorwerken. De
toegewijde en devote spiritualiteit van de Balinese mens
heeft mij ontroerd, maar het voortdurend offeren uit
angst dat de goden zich anders zullen laten gelden en
het volgzame, de eigen identiteit inleveren aan het
magische werk van de priesters, is niet mijn weg.
Het is belangrijk om je als westers mens heel bewust te
zijn wat er gebeurt als je je in een andere
Sjamanistische cultuur verbindt met hun goden en kanalen
van energie. Of dit nu in Afrika, Indonesië of
bijvoorbeeld in Mongolië gebeurt, het is goed jezelf
naderhand waar te nemen. Ben je al eerder met deze
cultuur verbonden geweest, bijvoorbeeld door vorige
levens, dan kunnen de rituelen ook als een thuiskomen
voelen. Zo heb ik 25 jaar in de indiaanse cultuur uit
Noord – en Zuid Amerika gewerkt en me daar altijd thuis
in gevoeld. Hierbij heb ik steeds van de Indianen
geleerd om in mijn eigen kracht te gaan staan. En dát is
mijn levensweg geworden; vanuit eigen daadkracht én
verantwoordelijkheid voor Moeder Aarde spiritualiteit
beleven.
Nuttige adressen
Houd er rekening mee dat Bali niet goedkoop meer is.
Wel als je bij mensen thuis logeert en eet en het
openbaar vervoer gebruikt. Een taxirit naar de andere
kant van het eiland kost bijvoorbeeld $ 50 en logies in
een eenvoudig hotel per nacht ook $ 50.
GUNUNG AGUNG VULKAAN:
Nirarta Retraite Centre bij Sidemen,
Karangasem
peter1@awareness-bali.com
www.awareness-bali.com
Tel.: (0366) 24122
UBUD:
Agung Rai Museum of Art, mister Agung Rai
Tel.: (0361) 976 659
info@armaresort.com
www.armaresort.com
Neka Museum met de Arie Smit collectie en
een prachtig uitzicht
Wajang schimmenspel
Kerta Accomodation
(0361) 973 188
Kecak Dance, zoek de grootste
avondvoorstelling in Ubud, bij de oude
tempel in het centrum.
Fijne en betrouwbare mensen
om de Balinese cultuur te leren kennen:
UBUD:
Aji Lodge, Ibu en Adji Ariati,
gepensioneerde engelse leraar
Br. Tebesaya No. 11 (small rd)
Peliatan, Ubud 80571 Gianyar
Bali – Indonesia
Tel.: (0361) 973 255 – goedkoop en
eenvoudig logies
I Nyoman Sujana S.Pd, engelse leraar
Br. Tebesaya no. 29
Peliatan Ubud – Bali
Tel.: (0361) 974 251 – goede gids met eigen
busje
LOVINA:
dorpje Kalibukbuk aan zee
Sawah bungalows, Nederlands en Engels
sprekend
info@sawah-lovina.com
www.sawah-lovina.com
Tel.: (0362) 41091, beslist van tevoren
boeken
Het beste restaurantje met uitzicht op het
strand
Tropis Bistro & Bar, de eigenaar heeft een
telefoondeal waarbij je bijna
gratis naar Nederland kunt bellen, dat kun
je hem vragen
eigenaar: Nyoman arya Astawa
Kanoboot nr. 38 ‘seawalker’ ligt in het
centrum voor de restaurants:
Captain Ketut Bangle, deze man doet de
motor uit als je het hem vraagt
en heeft zelf ook een liefde voor de
dolfijnen
Tel.: 081-? 338 058 154
Kanoboot nr. 48 ‘dolphin dreaming’ is van
de security guard van de Jazz-disco club
in de hoofdstraat. Ook deze man is heel
oké, maar je moet hem wel vertellen
wat je wil als je bij de dolfijnen bent.
Dus, motor uit en rustig aan.
De boot ligt rechts van het centrum van het
plaatsje (center).
Schilderij ‘De Maangodin’, gemaakt
na inspiratie in Lovina
Klik
hier om naar de inhoudsopgave van alle
Inspirations Nieuwsbrieven te springen of klik in het
menu links boven op 'Inspirations Index'
